Informatie over kortetermijnverhuur van woonvastgoed in Turkije
In Turkije gelden speciale wettelijke bepalingen voor de verhuur van woonvastgoed voor toeristische doeleinden. Een belangrijk onderscheidend criterium is de zogenaamde 100-dagenregel.
Juridische achtergrond
Huurovereenkomsten met een looptijd van maximaal 100 dagen worden volgens de geldende wetgeving in de regel aangemerkt als toeristische kortetermijnverhuur. Voor deze vorm van verhuur gelden specifieke administratieve en juridische vereisten.
Belangrijkste juridische aspecten
- Huurovereenkomsten met een looptijd van 100 dagen of minder vallen onder de regelgeving voor toeristische verhuur van woonruimte.
- Voor dergelijk gebruik kan een officiële vergunning van het bevoegde ministerie vereist zijn.
- Bij appartementen in wooncomplexen of gebouwen met meerdere wooneenheden kunnen aanvullende voorwaarden gelden, met name met betrekking tot de toestemming van mede-eigenaren.
- Huurovereenkomsten met een looptijd van meer dan 100 dagen worden doorgaans beschouwd als langetermijnhuur en vallen onder het algemene huurrecht.
De 100-dagenregel voor kortetermijnverhuur in Turkije
De zogenaamde “100-dagenregel” is een kernbepaling van het Turkse recht met betrekking tot de kortetermijn- of vakantieverhuur van woonvastgoed. Deze regel bepaalt wanneer sprake is van toeristische verhuur en aan welke specifieke wettelijke vereisten moet worden voldaan.
Kern van de 100-dagenregel
Verhuur van woonruimte met een duur van maximaal 100 dagen wordt aangemerkt als toeristische kortetermijnverhuur. Sinds 1 januari 2024 is een specifieke wet van kracht die de verhuur van woonvastgoed voor toeristische doeleinden regelt.
Wat betekent dit concreet?
- Toepassingsgebied:
Huurovereenkomsten met een duur van 100 dagen of minder vallen, ongeacht hun benaming, onder de speciale wet voor toeristische verhuur. - Vergunningsplicht:
Voor kortetermijnverhuur is een officiële vergunning van het Turkse Ministerie van Cultuur en Toerisme vereist. Daarnaast moet een officiële identificatieplaat (“plaket”) aan het pand worden aangebracht. - Toestemming van mede-eigenaren:
In gebouwen met meerdere wooneenheden is doorgaans de unanieme toestemming van alle appartementseigenaren vereist. - Afgrenzing ten opzichte van langetermijnverhuur:
Huurovereenkomsten met een duur van meer dan 100 dagen worden niet als toeristische verhuur beschouwd en vallen onder het algemene huurrecht. - Verbod op ontwijking:
De wet verbiedt het herhaaldelijk afsluiten van langlopende huurovereenkomsten om feitelijk kortetermijnverhuur te exploiteren.
Gevolgen bij overtredingen
Wie woonruimte zonder de vereiste vergunning voor perioden tot 100 dagen verhuurt, kan worden geconfronteerd met aanzienlijke administratieve boetes en andere sancties. Ook online verhuurplatforms kunnen worden verplicht dergelijke aanbiedingen te verwijderen.
Samenvatting
De 100-dagenregel bepaalt de juridische grens tussen reguliere woonverhuur en toeristische kortetermijnverhuur. Alle verhuur tot en met 100 dagen is vergunningsplichtig en onderworpen aan speciale wettelijke voorschriften.
Belangrijke opmerking
De daadwerkelijke toelaatbaarheid van kortetermijnverhuur hangt altijd af van de specifieke omstandigheden van het pand en de geldende wettelijke en bestuurlijke vereisten.
Deze informatie dient uitsluitend ter algemene oriëntatie en vormt geen juridisch of fiscaal advies. Voor een bindende beoordeling wordt aanbevolen professioneel juridisch of fiscaal advies in te winnen.
